Zakończenie sezonu tatrzańskiego na Czerwonych Wierchach

/, Galeria/Zakończenie sezonu tatrzańskiego na Czerwonych Wierchach

„Czerwone Wierchy (2122 m.). 4 kopulaste szczyty w 4-kilometrowym odcinku głównego grzbietu: Ciemniak (2096 m.), Krzesanica (2122 m.), Małołączniak (2096 m.) i Kopa Kondracka (2005 m.). Łatwo dostępne, a urocze krajobrazowo, były Czerwone Wierchy już w połowie w. XIX celem częstych wycieczek szczytowych. Dziś odwiedzane są b. licznie”– pisał w latach 70. Józef Nyka w kultowym przewodniku „Tatry”.

Czerwone Wierchy to tatrzański klasyk. Piękna, widokowa trasa zachwyca o każdej porze roku kolejne pokolenia turystów i zawsze chętnie na nią wracamy.

Do Zakopanego wyjeżdżamy 10 października. Widok zza szyb autokaru zaostrza nam apetyt, tym bardziej, że to ostatnia wysokogórska wycieczka w tym roku. W Tatrach Wysokich spadł śnieg i warunki są trudne. W Tatry Zachodnie wprawdzie zima jeszcze nie dotarła, ale dzisiaj może padać i silnie wiać.

Do tej pory wycieczki na Czerwone Wierchy zaczynaliśmy w Dolinie Kościeliskiej i schodziliśmy do Kuźnic. Tym razem postanawiamy przejść szlak odwrotnie, a więc w kolejności: Kopa Kondracka- Małołączniak-Krzesanica- Ciemniak.

Kuźnice, Aleja Przewodników Tatrzańskich

Trasa omówiona, mapki rozdane. Umawiamy się na wspólne zdjęcie przy schronisku na Hali Kondratowej. Niebieski szlak prowadzi wybrukowaną Drogą Brata Alberta na Polanę Kalatówki, a potem ok. 50 minut wygodną ścieżką przez las.

Hotel Górski PTTK na Kalatówkach omijamy dołem

Schronisko PTTK na Hali Kondratowej jest najmniejszym schroniskiem w polskich Tatrach. Zostało wzniesione po II wojnie światowej przez Polskie Towarzystwo Tatrzańskie.

Po krótkiej przerwie ruszamy płaskim dnem Doliny Kondratowej.

Spacerowa ścieżka po półgodzinie zaczyna piąć się stopniowo do góry

i wije się ostrymi zakosami, aż do Przełęczy pod Kopą Kondracką.

Dolina Kondratowa z podejścia na Przełęcz pod Kopą Kondracką.

Czy to Giewont?;) Ta sama góra z potężną 600-metrową pionową ścianą skalną?!

Giewont od południa w drodze na Przełęcz pod Kopą Kondracką

Pokonaliśmy największe dzisiaj podejście, ponad 500 m przewyższenia. W nagrodę mamy rozległą panoramę na cztery strony świata oraz pyszną dubajską czekoladę własnej roboty Basi.

KOPA KONDRACKA

Podejście na Kopę Kondracką jest mniej męczące niż wygląda z dołu,

a taki widok rozpościera się za naszymi plecami.

W wyższych partiach Tatr Wysokich zalega twardy, zmrożony śnieg, występują niebezpieczne oblodzenia i konieczne są raki. Na naszym szlaku pojedyncze płaty śniegowe to bardziej okazja do zabawy niż groźna przeszkoda do ominięcia 🙂

MAŁOŁĄCZNIAK

W drodze na Małołączniak zachwycają nas żywe i głębokie kolory Czerwonych Wierchów. Zbocza porasta sit skucina, która jesienią barwi stoki na rudoczerwono (stąd wzięła się nazwa).

Przez chwilę studiujemy mapę i czasy przejścia. Z Czerwonych Wierchów mamy kilka opcji powrotu do Kir. Pierwsza prowadzi niebieskim szlakiem z Małołączniaka przez Żleb Kobylarzowy. Zachęca nas kilkunastometrowy próg skalny, ubezpieczony łańcuchem (trochę adrenaliny!), ale z drugiej strony szkoda nam odpuścić najwyższą Krzesanicę.

Decyzja zapada na szczycie- idziemy dalej czerwonym graniowym szlakiem.

Panorama z Małołączniaka w kierunku Tatr Wysokich. Widać górną część Doliny Cichej i wiele słowackich szczytów, w tym- pierwszy z prawej- charakterystyczny Krywań.

KRZESANICA

Nazwa pochodzi od pionowej, skalistej ściany północnej, która wygląda jakby była „skrzesana”, czyli ścięta, o czym w dalszej części. Sam wierzchołek jest łagodny i kopulasty.

Widok z Krzesanicy na wschód
Widok z Krzesanicy na zachód
Widok z Krzesanicy na północ. Z lewej strony na horyzoncie Babia Góra.

Tymczasem nad nami jakiś szczęśliwiec podziwia Tatry z góry, a niebo zachwyca piękną grą światła. Ehh, kto by tak nie chciał polatać?!

Czerwone Wierchy w czasie złej pogody mogą być zdradliwe i śmiertelnie niebezpieczne. Najwięcej wypadków zdarza się podczas pobłądzeń w czasie śnieżycy i mgły, a zagrożenie – jak napisał Michał Jagiełło w legendarnej książce „Wołanie w górach” – tkwi w tym, że obłe, porośnięte wspaniałą murawą szczyty obrywają się niespostrzeżenie ku północy pionowymi wapiennymi zerwami.

W latach 20. XX wieku Polskie Towarzystwo Tatrzańskie wydrukowało nawet specjalne plakaty, ostrzegające turystów przed lekkomyślnym schodzeniem ze znakowanej ścieżki na Czerwonych Wierchach, o czym wspomina Stanisław Zieliński w innym klasyku literatury górskiej: „W stronę Pysznej”.

Na zdjęciach ostro podcięta 200-metrowym urwiskiem Krzesanica, z której właśnie zeszliśmy.

CIEMNIAK

Z Ciemniaka, podobnie jak z Krzesanicy, od północy opadają strome zbocza do Doliny Mułowej.

Kopuła szczytowa jest szeroka i brak na niej tabliczki, a charakterystycznym punktem są słupki lub kopczyki usypane przez turystów.

Przed 14:00 na niebie zaczyna pojawiać się więcej chmur. W obawie przed pogorszeniem pogody nie rozsiadamy się zbyt długo.

Schodzimy w kierunku Chudej Przełączki. Trzeba stawiać ostrożnie każdy krok, bo kamienie są bardzo wyślizgane.

Gdzieś w oddali z kosodrzewiny wyłania się samotny niedźwiedź. To rejon Doliny Kościeliskiej – jednego z miejsc w polskich Tatrach, gdzie występuje ich najwięcej.

Przed nami rozejście szlaków na Chudej Przełączce. Widoczna skałka to Chuda Turnia.

Z Przełęczy roztacza się szeroka panorama na grań Tatr Zachodnich. Pierwszy z prawej to niedostępny turystycznie Kominiarski Wierch. Szlak został zamknięty pod koniec lat 80. z powodu ochrony orła przedniego, który tam gniazduje.

Natomiast efektowne skałki, tworzące łuk, na które każdy zwraca uwagę, zwane są Skalnymi Organami i znajdują się w Wąwozie Kraków (odnoga Doliny Kościeliskiej).

Skalne Organy w zbliżeniu

Do Doliny Kościeliskiej wybieramy powrót krótszym czerwonym szlakiem.

Mniej więcej w połowie drogi mijamy kilkumetrową skalną formację, na którą wspinają się odważni turyści.

Skałka Piec (1472)

Po godzinie dochodzimy do Doliny Kościeliskiej. Szlaki łączą się na Cudakowej Polanie.

Na krótkim kilometrowym odcinku, który nam pozostał do Kir, przystajemy w dwóch ciekawych miejscach.

Pierwszym z nich jest polana, na której prowadzony jest kulturowy wypas owiec. Tradycyjna forma gospodarki pasterskiej pozwala zachować dziedzictwo regionalne i stanowi formę ochrony górskiego krajobrazu.

Blisko wylotu Doliny przechodzimy przez skalne wrota, zwane Niżnią Kościeliską Bramą lub Bramą Kantaka. Warto o tym wspomnieć, gdyż nazwę nadało im w 1887 r. Towarzystwo Tatrzańskie, aby upamiętnić polskiego polityka i swojego zasłużonego działacza. Na jednej ze skał naszą uwagę przykuwa tabliczka poświęcona Kazimierzowi Kantakowi.

Źródło: Biblioteka Narodowa, Domena Publiczna

W Kirach mamy zbiórkę i dzielimy się wrażeniami. Część osób schodziła z Ciemniaka przez Dolinę Tomanową, dwie osoby zdobyły dodatkowo Kasprowy Wierch, a trzy Giewont. Jeden z kolegów wybrał się na spacer Drogą pod Reglami.

Więcej w naszej galerii, zapraszamy do obejrzenia!

Mapa trasy krótszej:

Mapa trasy dłuższej:

Galeria zdjęć

Stasiu, Tadziu i Damian zdobyli dodatkowo Giewont!

Tekst: Katarzyna Ogrodowska

Zdjęcia: Damian Malcharek, Kasia Zięba, Kasia Ogrodowska, Krzysztof Siarka, archiwum PTT Jaworzno

Filmik: Kasia Zięba

No comments yet.

Leave a comment

Your email address will not be published.